Сафарномаи Русия   Leave a comment

1. Огози сафар

Инак, ман хам, дар катори хазорон хазор шахрванди Точикистон, азми сафари Русия дорам. Барои кор меравам. Гариби сахт аст, вале чи чора? Дар Ватан кор нест. Дипломи маълумоти олиро ба муддати номуайяне ба гушаи чомадон гузоштаам.
Бале, замоне, ки Донишгохро хатм мекардам, дипломро ба даст гирифта, худро хушбахттарин инсони руи чахон мепиндоштам. Акнун, мегуфтам ба худ, дониши андухтаамро дар амал пиёда хохам кард. Хизмати мардум хохам кард…
Хамаги ду сол дар яке аз идорахои бонуфузи Душанбе кор кардам…
Афсус, ки чанг сар шуд. Чанги хонумонсузи бародаркуш. Кй оташ афрухт, кй хак буду кй нохак – бигзор таърих бахо дихад. Холо бошад, мардум оромиро мехохад. Гарчи дар Ватан зиндаги сахт аст, боз хам сабр мекунанду шукр мегуянд. Шукри оромиву осудаги. Чанг набошад, мардум худ нони худро пайдо мекунад.
Тамоми истехсолот фалач гардид, аз он чумла, муассисаи мо низ. Чораи дигаре намонд, ба чуз мухочират.
Мешунидам, ки мухочирони точикро дар Русия кормандони милиса озор медиханд. Амалдорони Точикистон гунохро дар сари худи мухочирон мезаданд. Гуё, ки точикон дар Русия конуну коидаро вайрон мекунанд, аз кайди расми намегузаранд, рафтори ношоиста мекунанд, нашъачаллоби мекунанд, ва гайра.
Ман, ки худро шахрванди итоаткори конун мешуморам, карор додам, ки дар Русия низ чунин хохам буд. Он гох касе наметавонад бахонае ёбаду табъи маро нохуш гардонад.
Омодагии хуб гирифтам. Дар давоми шаш мохи пеш аз сафар ба расмй кардани санадхои зарурй машгул будам: гувохномахо аз муассисахои гуногуни тиббй ва идорахои ичтимой, дафтарчаи мехнатй, тавсияномаву тавсифнома аз чои кор…
Ба худ мегуфтам: “Дар Русия касе наметавонад ба ман айбгузорй кунад”.
Инак, бо ахли хонавода ва кудакон хайрухуш карда, ба рох баромадам.
Охири апрели соли 2005.
Вокзали рохи охани Душанбе серодам буд. Мусофирону гуселкунандагон интизори огози саворшавй ба катора буданд.
Нихоят, ичозаи саворшавй шуд. Чавоне назди ман омаду охиста гуфт: ” Ака, 10-сомонй бите, аз гумрук мегузаронам”. Гуфтам, ки “ташаккур, бародар, кумакат лозим нест. Зеро ягон чизи гайриконуни надорам, факат тушаи рох. Бигзор, тафтиш кунанд.” Чавон бо димоги сухта, “мебинем” гуён аз ман дур шуду бо гумрукчие гушаки кард.
Чун навбати ман расид, он гумрукчй маро наздаш садо кард. Сумкаи маро чаппа карду ба тафтиш огоз намуд. Ман бо диккат нигох мекардам, ки ягон чизе напартояд. Бале, хастанд амалдорони бевичдон, ки дар байни ангуштонашон бастаи нашъаро гузошта, бо бахонаи тафтиш ба киса ё сумкаи мусофирон меандозанду ба балои бад гирифтор карда, хунашро мемаканд.
У гаштаву баргашта тафтиш мекарду хар замон мепурсид: “Нашъа надорй? Чаро надорй?” Барои тафтиши ман назар ба дигарон вакти бештар сарф шуд. Асабй шудаму баъди пурсиши навбатй чунин чавоб додам: “Не, бародар! Надорам. Зеро медонам, ки ин чиноят аст.”
Окибат у даст аз ман бардошт.
Дар баромадгох посгохи марзбонон буд. Афсари гафсаке сар-сарй ба паспорту билети сафар менигаристу факат як гап мегуфт: “50-сум!” Ман гуфтам: “Бародар, дар бозгашт аз Русия чойпули пурсй, мешавад. Холо, ки бо пули карз рохакиам, аз ман чй мегирй?” Марзбон санадхои маро ба як кунчи миз хаво доду саргарми дигарон шуд. Ачибаш ин, ки дигарон хомушона пул медоданду мегузаштанд. Ба худ гуфтам: “Пас, дар ин чо пул ситондан анъана будааст. Бале, аз бегонагон чи гила, вакте, ки дар Ватан хорат мекунанд?!”
Ин дам чавоне мусофир наздам омаду бо табассум гуфт: “Бори аввал сафари Русия мекунй? Маълум. Бо ин зудранчиву якравият хор мешавй, чй дар Точикистон, чй дар Русия. Маслихат ин аст, ки хадди имкон муросо кун. Аз болои инхо ба чое шикоят бурдан кушиши бехуда аст. Зеро хама каллачунбонхое, ки ба вокзал дахле доранд, “доля”-и худро мегиранду ба харомхурихо чашм мепушанд. Асабро эхтиёт кун, ки чунин холатхо зиёд пеш меоянд. Ман соли чорум аст, ки ба Русия меравам. Ба ман бовар кун!”
Бо суханони ин чавон, ки Назар ном дошту зодаи Хатлон буд, гуш медодаму ба такдир тан дода, ором мегардидам. Рост мегуяд у. Замона бо ту насозад, ту бо замона бисоз, гуфтаанд.
Бо Назар то Русия хамсухбат будем. У ба ман аз зиндагии мухочирони точик киссахо мекард, ки ба назарам мисли афсона менамуд. Он гуфтахояшро пасон бо чашми худ дар он кишвар дидаму бовар хорсил кардам. Он чи дидам, баъдтар накл хохам кард…
Мисли дигарон санадхоямро “харидаму” ба перрон баромадам. Карор додам, ки ба хама вазъият тайёр бошам, асаби нашавам. Зеро дар мулки бегона якин мушкилии зиёд хохам дид ва агар худро даст нагирам, холам чй мешавад?
Дар назди дари вагон сарбози марзбон меистоду талаб мекард: “Як сомонй дех!” Шояд сарбоз гурусна буд. Бе сухане ба у пул додам. Хурсанд шуду сумкаамро ба вагон дароварда монд.

2. Дар катора

Вагон тозаву озода буд. Бале, дар акси хол русхо намегузоранд, ки катораи мо ба Маскав ворид гардад.
Мо ду рохбалад доштем, ки яке Хочй ном дошт, номи дигариро, ки нисбат ба Хочй чавонтар буд, фаромуш кардаам. У ачаб чавони пуртамаъ ва найрангбозе буд. Дар рохи сафар мушохида кардам, ки бо хар бахона аз мусофирон пул меситонду агар касе гапашро гардонад, бо милисахои хамсафар (сопровождение), ки дар каламрави хар як давлат иваз мешуданд, гушакй карда, ба воситаи онхо мусофирони саркашро норохат мекард.
Масалан, у мегуфт: “Сад сумии руси медихед, барои чойе, ки менушед ва барои руйчо. Боз сесад суми медихед, то худи Россия “отвечать” мекунам.” Дигарон баъди андаке бахс кардан пул месупориданд. Ман катъиян гуфтам, ки сад сум медихам, бас аст. Ба ман “отвечать” кардани ту даркор нест. Ман чинояткор хам нестам, нашъа надорам, пули зиёдатй хам надорам.” Рохбалади чавон бо ман тез шуд. Хочи, ки нисбатан марди ботамкину боинсофтаре будааст, ба мобайн даромаду хамкорашро ором намуд. Пас ба ман ру оварду гуфт: ” Наранч , бародар. Ба мо хам осон нест. Дар хоки хар як давлат ду-се борй катораро манъ мекунанду ба тафтиш медароянд. То хаккашонро нагиранд, намераванд. Бо хар бахона метавонанд соатхои дароз моро нигох доранд.”
Дар хоки Узбакистон мусофирони зиёде, ки низ барои кор азми сафари Русия доштанд, ба катораи мо савор шуданд. Дар вагони мо, ки барои 56-нафар чой дошт, кариб сад нафар шудем. Албатта, хама медонанд, ки зиндагй дар аксари хоки Осиёи Маркази вазнин аст, аз чумла, дар Узбакистон хам, гарчй таблиготи Каримов диккати мардумро аз ин хол дур кардан мехохад. То ба наздикй Узбакистон эътироф намекард, ки шахрвандонаш дар Русия мардикорй мекунанд. То расидан ба Русия мо бо чанд чавони Хоразмй хамсухбат будем. Онхо соли чандум буд, ки дар Аштархон мардикорй мекарданд. Онхо аз душвории моддии зиндагй дар ватанашон киссахо мекарданд. Мегуфтанд, ки мардуми Узбакистон бесаброна каторахои Точикистонро интизорй мекашанд, ки хафтае се-чор бор аз Хоразм мегузаранд. Дар муддате, ки каторахо аз хоки Узбакистон харакат мекунанд, узбекон вагон ба вагон гашта, ба точикон хурокворй ва харгуна молхои саноатй мефурушанд. Аз хамин хисоб зиндагияшонро каме бехтар мекунанд. Ба кавли онхо, танхо дар шахрхои калонтарини Узбакистон зиндагй як навъ дуруст аст, он хам бошад, аз хисоби пешрафти бозаргонй. Хол он, ки дар музофоти дурдаст ва дар дехот гуруснагии хакикй хукмрон аст, мегуфтанд онхо. “Бисёре аз мардуми водии Фаргонаи Узбакистон барои мардикори ба нохияхои хамсархади Точикистон – Исфара ва Конибодом мераванд,” мегуфтанд онхо.
Катораи мо босуръат медавид. Аммо гохо 1-2 соат ва хатто бештар аз он дар миёнаи дашту ёбонхо истода мемонд. Сабаб пурсидам, рохбаладон чавоб доданд, ки мо барои сохибони ин каламравхо бегонаем. Аз хамин сабаб аз руи маколи “Аввал хешу баъд дарвеш” амал мекунанд. Яъне, аввал каторахои худро мегузаронанду баъд моро рох медиханд. Гарчи ба каторахои боркаш шитоб чандон зарур нест, чунон ки ба катораи мусофирбари мо.
Чунон, ки гуфтам, дар вагони мо ба чои 56-нафар, кариб сад нафар мусофир чой гирифта буд. Вагон ду ташноб дорад-яке дар авали вагорн, дар назди купеи рохбаладон, дигарй-дар охири вагон. Яъне, аз руи хисоб бояд ба хар 20-28 мусофир як ташноб бошад, ки ба меъёри санитарй мувофик аст. Амалан бошад, рохбаладон ташноби авали вагонро кулф карда буданду факат худашон истифода мебурданд. Дар натича мусофирон гохо соатхо дар навбати ташноби ягона меистоданд.
Борхо ба рохбаладон мурочиат кардем, ки ташноби дигарро хам кушоянд. Катъиян рад карданд. Бахона пеш оварданд, ки хар замон муфаттишон меоянду мо бояд як ташнобро тоза нигох дошта, ба онхо нишон дихем, вагарна моро чарима мекунанд.
Бепарвоии рохбаладон ба ходисаи нохуш расонд. Марде шикамдард будааст, мисли мурги посухта ин су давид, он су давиду… вагонро буи бад фаро гирифт. Рохбалади чавон, ба чои он, ки шарм дорад, ба масхараи он марди мулзам пардохт: “Ай мардак, изо намекаши? Ин чи гапай?” Вале ба тири нигохи мусофирони дигар тоб наоварду ба купеи худ рафт, аммо аздусар дари ташнобро накушод. Зеро ба марзи Русия наздик мерасидему он чо тафтиш сахттар мешавад, мегуфтанд.
(давом дорад)

Posted Февраль 2, 2012 by shohoni in Uncategorized

Точикону узбекон ба сари хамдигар мушт нахоханд бардошт!   Leave a comment

Дар шахри Ростови сохили Дон бо Асад ном марди узбек шинос шудам.
Маълум гардид, ки у зодаи шахри Исфараи Точикистон асту алхол дар шахри Куканди Узбекистон зиндаги мекунад. Аз 40 соли умраш 30 солаш дар Узбекистон паси сар шудааст. Бо амри такдир, дар хурдсоли бо ахли оила ба Куканд, назди бобои танхомондааш куч бастаанд. Ин дар замони шурави буд. Он замон хеч фарке набуд, ки дар кучо зиндаги мекуни-дар Узбекистон ё дар Точикистон.
Асад бо андаке мушкили ба точики сухан мекард. Дар бораи точикону Точикистон, дар бораи Исфара бо мехру мухаббат сухан мекард. Хотироти бачагии худро во менамуд:
-Гарчи аксари солхои умрам дар Узбекистон гузашт, то хануз Точикистонро ёд мекунам. То замоне, ки сархад боз буд, зуд-зуд ба Исфара меомадам. Акнун,ки сархадро бастаанд, имкон нест. Хар шаб Исфараро дар хоб мебинам. Солхои ширини бачагиро, дустонро… Бо точикон ёру бародарона мезистему хеч эхсоси бадбини ва бегонаги намекардем. Аз хоб бедор мешаваму лаънатхо мехонам. Лаънатхо бар он касоне, ки моро ба чунин руз расондаанд, аз хам чудо кард. Байни мо садди оханин гузоштаанд. Узбеку точик мисли гушту нохунанд, моро наметавон аз хам чудо намуд.
У илова мекунад:
- Агар он замон медонистам, ки замоне фаро мерасаду байни ду чумхурии бародари садди касногузар гузошта мешавад, ба хеч вачх тарки ватан намекардам. Ман то хол Точикистонро ватани аслии худ мешуморам.
У мегуяд, дар ду суи марз мардуми зиёде хешу акрабо доранд. Акнун ки сархад баста аст, наметавонанд ба тую мотами хамдигар бирасанд.
Барои дидори хешовандон имруз виза зарур аст.Ба даст овардани виза фурсату ташвишу масрафи пулиро талаб мекунад. Ба кавли вай, чавонзане хонаи шавхарро муваккатан тарк карда, бо ду кудак ба хонаи модари пири танхояш баргаштааст. Бо умеде, ки рузе сархад боз мешаваду равуо бемалол мегардад.
У андеша меронад: ба ин вазъ ки гунахкор аст? Ва худ чавоб медихад: сиёсатмадорон. Онхо бо овози баланд мегуянд, ки точику узбек – як мардуманд, ки бо ду забон сухан мекунанд. Аммо гуфтор дигар асту рафтор дигар. Ононе,ки бояд муносибати байни кишвархоро ба рох монанду мустахкам кунанд, бар акс, амалан муносибатхои неки байни ду мардумро халалдор менамоянд. Сабаб нобарорихои худро бар сари хамдигар бор мекунанд. Кор бачое расидааст, ки хатто аз эхтимолияти амалиёти харбии байни ду чумхурии хамсоя сухан меронанд.
Асад бо итминон мегуяд: точикону узбакон хеч гох ба сари якдигар мушт нахоханд бардошт! Ин рузхои тира даргузаранд. Мерасад рузе, ки вазъият дигаргун мешавад. Мо ба хиради мардумони худ бовар дорем.

Posted Январь 31, 2012 by shohoni in Uncategorized

Отмечено как ,

Нома ба Устод Бозор Собир   Leave a comment

Устоди гиромӣ Бозор Собир!

Ман аз ҷумлаи насли замони Шӯравиам. Давраи ҷавонӣ ва донишҷӯии ман ба солҳои 80-уми асри гузашта рост омад. Ман худро хушбахт мешуморам, ки дар он даврон зистаам. Давраи хуше буд. Дар дил умеду орзуҳо мепарваридему аз оянда боке надоштем. Ҷаҳони ботинии моро меҳри Ватану миллат, ифтихор аз бузургони гузаштаву муосири халки мо ороиш медоданд. Аз ҷумла назми волою ватандӯстонаю миллатпарваронаи Шумо шиору рӯҳбахшандаи мо буд.

Афсӯс, ки имруз тоҷикон дар як ҳолати саргумию рӯҳафтодаги қарор доранд. Бо ин парешонӣ то куҷо мерасем?! Имрӯз беш аз ҳарвақта зарур аст, ки бузургони мо барои сарҷамъиву рӯҳбаландии мардум мусоидат намоянд.

Аммо афсӯс, ки гоҳо баръакси ин ҳолатро мебинем. Вактҳои охир дар интернет мақолаҳое аз номи Шумо интишор мешаванд, ки мардуми моро боз ҳам бештар ба саргумӣ мекашанд. Аз қабили «Ӯро аз академия мерондам», «Не поднимайте «Железный занавес»…

Ҳодисоти охири садаи бистум моро бори дигар ҳушдор доданд, ки парокандагии миллат ба марги миллат мебарад. Ва низ медонем, ки «Бузургонро бузургон зинда медоранд.» Аз ин рӯ, ман ба ҳеҷ ваҷҳ бовар нахоҳам, кард, ки ончӣ аз номи Шумо дар ҳаққи устод Муҳаммадҷон Шакурӣ навишта шуда, моли Шумо бошад.

Ҳанӯз замони пароканиши СССР маълум буд: замоне мерасад, ки ҳама давлатҳои собиқ шӯравӣ боз зарурати иттиҳодро дарк карда, фароҳам ҳоҳанд омад. Ман, дар қатори миллионҳо нафар мардуми оддӣ, низ чунин орзу дорам! Вале афсӯс, ки алҳол вазъ номусоид аст. Русия ва мардуми рус, дар натиҷаи хизмати хирсонаи сиёсатмадорони белаёқати ҳар ду тараф, аз оне, ки Шумо медонед, батамом фарқ мекунанд. Яъне, муносибати онҳо нисбати мардуми оддии тоҷик на ончунон аст, ки дар собиқ буд. Инро ҳамчун фарде мегӯям, ки солҳои зиёде дар Русия кору зиндагӣ мекунад. Яъне, маколаи «Не поднимайте «Железный занавес» , ба пиндори ман, наметавонад навиштаи Шумо бошад.

Бале, ман бовар бар он дорам, ки ин навиштаҳо аз Шумо нестанд. Балки ба касе тааллуқ доранд, ки душмани Шумо ва душмани тамоми тоҷикон аст. Душманон боисрор меҳоҳанд, ки Шуморо бадном гардонанд. Суханони Шумо, обрӯи Шумо, номи неки Шумо, устоди азиз, назди мардуми тоҷик қадру қимати зиёд доранд. Аз Шумо хоҳиш мекунам, ки бо интишори раддияе қасди душманонро фош намоед ва номи неки худро ҳимоя кунед. Нагузоред,ки номи Шумо бар зарари миллат истифода гардад.

Бо дуруду арзи эҳтироми фаровон – Умар Юнусов, як нафар тоҷик.

Posted Январь 29, 2012 by shohoni in Uncategorized

Отмечено как

“Пробка” – “рохбандон”   Leave a comment

Шахри Ростов, Русия. Рузе савори “маршрутка” ба кор мерафтам. Мошини мо ба сабаби “пробка” хеле бо охистаги пеш мерафт. Аксари мусофирон русхо буданд.Ногох садои занги телефоне баланд шуду чавоне бо лафзи ширини форси чавоб дод: ” Маро интизор бош, дертар меоям, зеро рохбандон аст.” Он су нигаристам. Ин чавони афгон буд. Шод шудам аз он, ки дар ин шахри мусофири суханеро ба забони модари шунидам. Бештар аз он шод гаштам, ки тарчумаи хуби форсии калимаи русии “пробка”- ро пайдо кардам-”рохбандон”.

Posted Сентябрь 22, 2011 by shohoni in Uncategorized

ТУШАИ НИМАРОХ   Leave a comment

ТУШАИ НИМАРОХ
…Парешонхолона дар бог кадам мезанам. Аз мардум дури мечуям. Мехохам чанде тани танхо бошам. Танхо бо андешахои гамолудаи худ.
… Бехолона лаби чуйча мешинам. Ба оби софи равон менигарам. Об нигохамро мебарад. Пеши назарам бародар падид меояд. Шабохате мебинам: у хам, чун ин оби чубор, дар холи рафтан аст, рафтани бебозгашт.
Ох мекашаму ба осмон менигарам. Бегохирузи фаро мерасад. Офтоби бахори дар байни абрхо пинхон аст. Танхо даста – даста рушнои аз байни порахои абр рох ёфта, пош мехураду дар дили ман хасрате меангезад: офтоб хам дар холи видоъ аст, чунон, ки бародар бо мо.
Ин замон бароям равшан аст, ки чаро маро бо бахонае чунин таъчили ба деха даъват карданд. Рохи дуру дароз, чандин агбаро паси сар карда меомадаму дил аз пешомади шуме гувохи медод. Вале зур зада гумонхои бадро аз дил дур мекардам.
Аммо бародарро дар бистари марг дидаму фахмидам: маро барои дидори вопасин бо бародар даъват кардаанд.
Ба рухсори кохидаи у менигараму дилам ганда мешавад. Нигохамро аз нигохи озмоишкоронааш мегурезонам. Намехохам, ки ашкамро бубинад. Аз чисми хузарбаш нишоне намондааст. Худоё! Наход, ки чароги умраш дар арафаи хомуш шудан аст? Охир, у хамаги 37-сол дорад, орзухои волои худро амали накардааст!… Чи дахшат! Пизишкон мегуфтанд, ки у бемори саратони хун асту боз 2-3 соли дигар хохад зист. Аммо холо мебинам, ки марг аллакай ба суроги у омадааст.
…Имруз хама наздикон хунарпешагонеро мемонем, ки дар сахнаи ин зиндагии шум хар яке накши худро адо мекунем. Хар яке меангорем, ки орому осудаем. Якдигарро таскину тасалло м едихем, умед мебахшем. Аммо бо киёс аз худ медонам, ки дар дилхо туфони Нух галаён дорад.Аз ногузирии марги наздикрасидаи бародар дар изтиробем.
Бо ин хама, бар рагми андух хар яки мо дар сахрои барфистони навмедй шуълаяки умедро бо чон парастори ва нигохбони мекунем, то авч гираду ба гулхане табдил ёбад ва сармои навмедиро аз байн бибарад.
… Ба офтоби паси абр менигараму боз шабехе пеши назар меояд: абри сиёхе. Кариб тамоми осмонро пушида. Чо-чо, аз рогхои абр, равшание аз осмон суи замин метаровад. Торики ба дил фишор м еораду ин равшании ночиз ба дил мадор мебахшад…
Агар рассом мебудам, хамин манзараро тасвир мекардам. Ва онро чуни н ном мекардам.: «Навмеди ва умед». Абри сиёху торики –рамзи навмеди асту равшание, ки аз байни абрхо метаровад – умед …
… Аз байн чор мох гузашт. Инак, бародар бо мо нест. У моро абадан тарк гуфта…
Рузе ба таквим нигаристаму дил фишурда шуд: фардо – 22 октябр аст, зодрузи бародар. Мебоист у 38-солагии худро кайд мекард… Захми дил тоза гардид. Аламамро аз дуди талхи сигор мегирам, гарчи каблан сигоркаши одатам набуд.
Бародар пеши назар меояд. У табъи баланд дошт. Сухандусту шоиртабиат буд. Орзу дошт, ки олиму нависанда шавад. Аммо мушкилоти модди имкони идомаи тахсилро дар аспирантура надоданд. Муаллимиро пеша кард. Яке аз чавонтарин рохбарони мактаб дар микёси нохия гардид. Сохиби обру шуд. Гуё ба такдир тан дод. Аммо боз хам дар дил шуълаи умедро мепарварид.
Бале, орзухо зиёд, гуфтанихои зиёд дошт у. Аммо нагуфт. Марг гафлатгираш кард.
Хамеша мегуфт: «Эй бахти наку, боре мадад кун!»
… Афсус, ки сарнавишт мададгораш нашуд. Инак, дили пурчушаш аз тапиш бозмонда, худ хомушу сокит абадан зери хок аст…
Аламовар аст, ки хатто сухани вопасинашро нагуфт. Бисёр мехостам бидонам, ки хохиши охиринаш чи буд. Шояд васияташро руи когаз оварда бошад? Бо хамин умед навиштахояшро варак мезанам. Хикояхо, хачвияхо, маколахои чопшудаву чопнашуда. Инак, дафтархои хотирот.
… Дар яке аз дафтархои хотирот ногох ба навиштае дучор меоям:
«… Хоб дидам, ки азми сафар дорам. Сахрои васеъ. Дар дуродур ёру дустонро мебинам. Аз чумла, духтареро низ, ки дусташ медорам.
Барои видоъ наздашон рафтам. Видоъи махсус бо махбубаам. Ба у каламеро додаму хохиш кардам, ки бо он ба номахои ман чавоб нависад.
Пас, аз як чавони хамдехаам хохиш кардам, ки «Ба ахли хонадони мо таъкид кун, то китоби маро эхтиёт кунанд.»»….
Аз хондани ин мисраъхо дил ба фарёд омад. Ашкам равон гардид…
… Ба худ рамуз гирифтам, ки ин навиштахоро мебояд хамчун васият кабул намуд.
Бале, бародари ноком орзу дошт, ки китоби худро нашр кунад. Пас, имруз рисолати ман аст, ки ин кори хайрро ба души худ гирам. Бори нимарохи бародарро ба манзили максудаш бирасонам.
Бо хамин ният, суханони дустдоштаи уро ба забон меорам:
«Эй бахти наку, мададам кун!»

Posted Сентябрь 22, 2011 by shohoni in Uncategorized

Ман дар СССР зистаам…   Leave a comment

Давраи орому осоишта буд

Зиндагӣ дар даврони СССР бо оромиву осоиштагияш ба ёди ман мондааст.

Байни ҷумҳуриҳо сарҳад набуд. Мо барои гузарондани иди 1 май аз Уротеппа (Истаравшан) ба Тошканд рафта меомадем. Пул барои ҳама як буд — рубли советӣ. Миллатгарои ва ҳисси бадбини байни ҳалкҳо набуд.
Мардум ҳис мекард, ки сару бар дорад, ҳомӣ дорад. Давлат ба муаллимони деҳот ангишт, ҳезум ва хӯроки чорворо бепул медод. Муаллимӣ касби пурифтихоре буд. Мо орзу доштем, ки калон шавем, дар мактаби олӣ мехонему муаллим мешавем.

Пирсолон, хусусан иштирокчиёни Ҷанги Бузурги Ватанй соҳиби обрӯю эҳтиром буданд.

Дар ягон ҷо фалокате (ҳоҳ фалокати табиӣ бошад ва ҳоҳ бо ҷурми инсон) рух диҳад, ба мардум намегуфтанд, то ки ҷомеа ноором нашавад. Ҳоло радиою телевизион ба сари мо факат хабарҳои нохушро меборанд.

Ҳар сол дар остонаи ҷашнҳои умумидавлатӣ (1 май, 7 ноябр ва гайра) ҳатман молҳои талаботи ҳаррӯза ва маводи хӯрокӣ як андоза арзонтар мешуданд.

Он давраро ҳоло давраи атеистӣ, яъне бехудоӣ мегуянд. Аммо он замон мусулмонӣ мустаҳкамтар буд. Занҳо дар хона менишастанду бо тарбияи кӯдакон машғул буданд, мардон кор мекарданду бо маоши худ хонаводаро бе душворӣ таъмин мекарданд. Ҳоло бошад, занон бозорнишину мардон мардикор дар мулкҳои бегона.
Ҳамеша мешунидем, ки калонсолон аз замона изҳори қаноатмандӣ мекарданд, шукри замонаи серию пурӣ мегуфтанд. Ҳикояҳое, ки онҳо дар бораи гуруснагию каҳтии давраи бачагии худ мекарданд, ба ёди мо афсонаҳои пурдаҳшатро меоварданд.

Падарам колхозчии одӣ буданд. Бо 60 рубл маош оилаи иборат аз 9 нафарро мехӯронданд. Ғайр аз ин, ҳамаи 5 писари худро соҳиби маълумоти олӣ гардонданд. Баъд аз фурӯпошии СССР ҳамеша андешамандона мегуфтанд: «Агар СССР намешуд, ягон нафари шуморо дар мактаби олӣ хонондан наметавонистам.»

Дар деҳаи мо ҳамагӣ чанд телевизор мавҷуд буд. Мо, бачаҳо, барои тамошои телевизор ба он хонаҳо мерафтем. Гоҳо хонаи телевизордорон ба кинотеатр монанд мешуд. Аҷибаш ин ки соҳибони хона моро ба хушӣ пешвоз гирифтаю шинонда, зиёфат ҳам мекарданд. Ҳоло кас ба ҳуд лоиқ намебинад, ки ба хонаи ҳамсоя ё хешони худ равад, то ки боиси ташвиш нагардад.

Ба хонаҳои мардум радиоҳои одӣ, ки «радиои 5-сӯма» мегуфтандаш, саросар гузаронида шуда буд. Барномаҳои радиои тоҷикро бо ҳавас мешунидем. Ёд дорам, дар оғози барномаи ҷавонӣ ин шеърро мехонданд, ки аз шуниданаш дилҳои мо ба ҷӯш меомад:

Насиби мо зи рӯзгор, чу давлати ҷавонӣ аст,
Дар осмону дар замин замони қаҳрамонӣ аст.
Чунон кунем зиндагӣ, ки шӯҳрати ҷаҳон шавад,
Ҷавонии ману шумо ҷавонии ҷаҳон шавад.

Дар ними шаб, пеш аз анҷоми гуфтори радиои тоҷик, сухангӯён ин шеърро мехонданд:

Шукр гӯям зиндагиро бо ҳама бешу камаш,
Шукр гӯям зиндагиро бо ҳама неку бадаш.
Шукр гӯям зиндагиро бо ҳар он чӣ ҳасту нест,
Шукр гӯям бахтро бо омаду ноомадаш.

…Зиндагии он замонро ҳар гоҳе чун афсонаи ширине ба ёд меорам…

Posted Август 15, 2011 by shohoni in Uncategorized

Отчего таджикам в России нелегко   Leave a comment

Отчего таджикам в России нелегко
Мне, как человеку, проживающему в России в течении нескольких лет, думается, что этому есть несколько причин:
Первая причина
Большинство россиян знает нас-таджиков по юмористической телепередаче «Наша Раша» телеканала ТНТ. А передача эта, как бы шутя, представляет таджиков в образе глупых и нелепых гастарбайтеров, наркоманов. Создается стереотип, и часто сталкиваемся с тем, что к таджикам в России допускаются предвзятые отношения.
Вначале я не обращал внимания на шутки «Нашей Раши». Но два момента переполнили чашу моего терпения.
Однажды я беседовал с моим местным русским другом. К нам подошел выпивший парень, знакомый моего друга. Как узнал, что я из Таджикистана, с насмешкой спросил:
- Ты-Равшан? Или Джумшут?
Я ответил ему спокойно:
- Ни тот, ни другой. Я-таджик. Не надо оскорблять, брат!
Мой собеседник отругал того и прогнал прочь. Затем просил извинения и сказал:
- Не обижайся на этого пьяного дурака.
Через некоторое время во время беседы с земляками, я рассказал выше изложенный случай. Один сказал:
- Да это еще ничего, тот хоть был выпившим. Подобные слова я слышал от сотрудника милиции. Таких моментов много. В этом однозначно виновата телепередача «Наша Раша».
После этого я задумался. Написал статью под названием «Таджики, армяне и «Наша Раша». Вскоре она была опубликована на сайте «Азия-Плюс» (Таджикистан).
Неожиданно для меня, вскоре статья была перепечатана на десятках русских, армянских и таджикских сайтов. Отзывы читателей говорят о том, что большинство людей единогласны со мной.
Мне было очень приятно, что известные представители армянского народа – Самвел Гарибян и Гегам Халатян – вице-президент Союза Армян России), в ответ на мое выступление, осудили создателей телепередачи «Наша Раша» и извинились перед таджикским народом.
Как свидетельствует история, нередки случаи, когда по вине одного-двух безответственных лиц, целые народы и страны стали врагами, и даже воевали. Однако, есть и разумные люди, которые сумеют разрядить напряженную обстановку и возвращают в нормальное русло. После того, как армяне выступили с осуждением своих соотечественников- Галустяна и Мартиросяна, вскоре «Наша Раша» перестала показ сцен, которые вызвали недовольство таджиков.
Мы-таджики, у себя дома кричим, что являемся потомками древних арийцев. Однако нам безразлично, какой имидж у нашего народа за пределами нашей Родины. Несколько бессовестных журналистов унижает наше национальное достоинство, а руководство республики молчит.
Простые таджики подали голоса протеста и при поддержке армянской интеллигенции добились прекращения показа оскорбляющих сцен. А таджикские руководители до сих пор бездействуют.
Вторая причина
Братоубийственная гражданская война 90-х годов в Таджикистане оставила немало горьких последствий. Эта война опозорила нас перед мировым сообществом, в частности, перед россиянами.
Иногда слышу, как россияне говорят: вы-таджики, стремились к независимости, изгнали русских, забрали их имущество, а теперь едете на заработки в Россию.
Я стараюсь объяснить собеседникам, что в братоубийственной войне, которая была нам привязана внутренними и внешними врагами, пострадали все нации, проживающие в Таджикистане, и больше всего – сами таджики.
Эта не была войной межэтнической, а между политическими группировками. Пользуясь образовавшейся неразберихой, начали орудовать воры и грабители. Их жертвами стали простые беззащитные люди всех национальностей, в том числе, и русские. У преступников нет национальности и религии, эта не вина какого-то народа, а вина преступных групп.
Кого-то из собеседников удается убедить, кого-то нет. Н о в целом русский народ на удивление незлопамятные и добросердечные.
Придет время, история все расставит на свои места. Раскроются все скрытые тайны, причины и последствия конфликта. Однако уже сейчас в СМИ публикуются материалы, которые напоминают поговорку «Сыпать соль на рану».
Недавно в интернете прочел статью « 14 лет спустя после достижения мира в Таджикистане». Автор-Х. Кодир. (http://www.centrasia.ru/news.php?st=1309244340). В ней приведен исповедь бывших противников- Мулло Хайдар (главы мусульман Куляба) и Тураджонзода (главы мусульман республики). Их личная вражда между собой стала одной из основных причин междоусобицы. Теперь они признают это.
Как еще можно спокойно говорить об этом? Как им не стыдно? Ведь по их вине наш родной Таджикистан превратился в полигон, разграблен, опозорен, тысячи безвинных мирных людей погибли не за что!
Мало того, кучка новоявленных священников провоцируют общество на новые противостояния: они кричат, что следует запретить празднование национального праздника – Навруз, как «праздника, дошедшего до нас от магов и огнепоклонников-зороастрийцев, праздника, чуждого исламу.»
От этих заявлений пахнет фанатизмом и экстремизмом афганских талибов.
Навруз был, есть и останется навеки лучшим, добрейшим и самым народным праздником таджиков!!! Я горжусь, что по предложению Таджикистана и с поддержки других стран, ООН объявила Навруз международным праздником.
Раньше я думал, что руководство республики поступает неправильно, издавая законы, ужесточающие контроль над религиозной жизнью общества. Теперь, когда вижу , что группа людей с темными душами, прикрываясь исламом, объявляют войну нашим национальным ценностям, эти меры не кажутся излишними.
Третья причина
Таджикистан – бедная страна, не в состоянии обеспечить своих граждан работой и достойной жизнью. Таджики вынуждены в поисках работы скитаться на чужбине. Они вынуждены терпеть все трудности и невзгоды, чтобы прокормить родных и близких в Таджикистане.
Четвертая причина
Основная масса таджиков едут на заработки в Россию без подготовки, не имея профессию и достаточного опыта работы. Поэтому они готовы выполнять тяжелую и малооплачиваемую работу. Это обстоятельство вызывает у окружающих неблагоприятные чувства к ним. В России азербайджанцы и армяне в основном заняты на рынках, торгуя овощами, фруктами и другими продуктами питания. Молдаване и украинцы – хорошие специалисты по строительству. Таджики же вынуждены убирать улицы и работать подсобниками на стройках.
Узбеки и киргизы также заняты подобными работами, однако под влиянием СМИ россияне склонны ассоциировать с чернорабочими только таджиков.
Как правило, большинство таджиков в начале трудовой деятельности в России, не имеют навыков работы. Опыт работы появляется в процессе трудовой деятельности. Думаю, было бы целесообразно, если правительство Таджикистана примет меры, чтобы исправить ситуацию. Необходимо открыть побольше профессионально-технических колледжей в городах, районах и селах республики, чтобы молодежь в обязательном порядке проходил там обучение и освоил нужные для России профессии и специальности, прежде чем отправиться в Россию на работу.
Пятая причина
Официальные представительства Таджикистана в России (представительства ведомств по делам миграции, занятости населения, МИД, МВД) не справляются со своими обязанностями в полной мере. Также не оправдывают наши надежды общественные организации таджикских трудовых мигрантов. Они ограничивают свою деятельность только проведением национальных праздников и других культурных и спортивных мероприятий. Мигранты вынуждены сами искать связей для оформления документов по временной регистрации на территории России, получения разрешения на работу и патента, а также для поиска работы. Хотя от их занятости и выручки укрепляется бюджет Таджикистана и подпитывается национальная экономика.
Как нужно работать и помогать соотечественникам, мне кажется, наши организации должны брать пример с армянских и азербайджанских диаспор в России.
Шестая причина
На сегодняшний день таджикским трудовым мигрантам не удалось открыть другую страну, кроме России. Отбирая рабочие места у местных рабочих, иностранные трудовые мигранты волей-неволей вызывают определенную напряженность в Российском обществе.
Если признать, что в ближайшие годы Таджикистан не в состоянии создать достаточное количество рабочих мест в республике, то таджикскому руководству необходимо принять меры для экспорта рабочей силы под своей защитой. Говорят, полвека тому назад Турция была бедной страной с высоким уровнем безработицы среди населения. Государство мобилизовало рабочих в другие страны, в особенности, в Германию. От этого были в выигрыше все-Германия получила дешевую рабочую силу, турецкие рабочие были заняты трудом, и в государственную казну Турции поступали солидные суммы в виде налога от этих рабочих. Сегодня мы видим, как турецкие специалисты, возвращаясь на Родину, подняли национальную экономику ив превратили Турцию в развивающую страну.
Седьмая причина
Многие лица из числа нашей молодежи, уклоняясь от солдатской службы, укрываются в России. И хотя не имеют определенной навыки труда и плохо знают русский язык, предпочитают перенести связанные с этими причинами трудности иммигрантской жизни. Они готовы терпеть все, лишь бы не вернуться на Родину, где их ждут «военкоматы и облавы».
Почему молодежь не хочет отдать долг Родине? Почему защита Родины перестала быть делом чести и совести молодежи? Причина в том, что в таджикской армии процветают такие негативные явления, как «дедовщина», местничество и даже национализм, а также безалаберное отношение военных должностных лиц к решению проблем службы и быта солдат.
Необходимо изменить ситуацию. В армии необходимо укрепить воинскую дисциплину и беспрекословно исполнять требования военного устава. Воинская служба должна стать делом чести, как это было в Советское время. Молодежь должна быть в прохождении службы. Возможно, государству необходимо определить некоторые льготы для тех, кто отслужил в армии.
Восьмая причина
Как я заметил, имеют место случаи, когда представители других народов занимаются в России неблаговидными делами от имени таджиков.
Когда я жил и работал в Москве, один местный парень, мой русский друг, который хорошо относился к нашим людям, сказал:
-Мне жаль таджикских женщин и детей, которые попрошайничают на московских улицах. Каждый раз, проходя мимо них, стараюсь помочь несколькими рублями.
Я отблагодарил его, при этом возразил:
- Но ты ошибаешься, таджики никогда не будут заниматься попрошайничеством.
Мой друг обиделся немного и предложил самому пройти и посмотреть.
Было холодно, шел снег. Но несмотря на мороз, возле станции метро «Тургеневская», постелив на мокрую землю куски картона, сидела женщина с ребенком. Перед ней надпись на бумаге: ««Помогите таджикским беженцам .»
Эта была «люли» – среднеазиатская цыганка. Что на Родине, что в России, люли занимаются попрошайничеством. Это их обычай.
Я обратился к ней:
- Почему просишь подаяние от имени таджиков? Почему позоришь нас? Ведь таджики не станут просить подаяния!
Цыганка ответила:
-Во-первых, хотя мы и цыгане, в наших паспортах указывают нас таджиками. Во-вторых, стесняться нам нечего, попрошайничать-это наш обычай, наш образ жизни. А таджикам больше повода есть стесняться всего мира, ведь не за что резали и убивали друг друга тысячами!
…Мне нечего была сказать в ответ. Ведь, она была права…
Нам-таджикам необходимо объединиться, чтобы легче пережить невзгоды. Нужно искоренить такие негативные явления, как местничество, разделение на кланы и группы, научиться быть толерантными, не надеяться на чужой хлеб, и обустроить родной Таджикистан.
У нас много талантливой молодежи, которые не находя себе применения на Родине, годами скитаются на чужбине. Необходимо вернуть их в Таджикистан, создать рабочие места и применить созидательную силу молодежи для процветания Родины.

Posted Август 15, 2011 by shohoni in Uncategorized

Чаро тоҷикон дар Русия аксаран хору зоранд?   Leave a comment

Ба андешаи мане, ки чандин сол дар ин кишвар кору зиндагӣ мекунам ва аз авзоъ каму беш огоҳам, сабабҳои асосӣ инҳоянд:
Сабаби аввал

Бештари русҳо мо – тоҷиконро аз барномаи шабакаи телевизюнии ТНТ «Наша Раша» мешиносанд. Ин барнома дар ҳаққи мардуми мо бӯҳтонҳо мезанад, моро гӯлу гарангу бефаҳму нашъаманд намоиш медиҳад.

Аввалҳо чандон эътибораш намедодам. Чунон ки мегӯянд, «Саг меҷакаду корвон меравад». Аммо ду рухдод косаи сабри маро лабрез гардонд.

Рӯзе бо як ошнои русам нишаста сӯҳбат доштем, ки ҷавони дигаре наздамон омад. Ӯ, ки шиноси хамсӯҳбатам будааст, каме ширакайф буд. Чун фаҳмид, ки ман аз Тоҷикистонам, бо тамасхур гуфт:
– Ту Равшанӣ? Ё Ҷумшут?

Гуфтам: “На ину на он. Ман тоҷикам. Таҳқир накун, бародар!”

Хамсӯҳбатам ӯро сарзаниш карду аз наздамон ронд. Пас аз ман бахшоиш пурсиду гуфт:
– Наранҷ, ин аҳмақ маст аст.

Пас аз чанде бо ҳамшаҳриёнам сӯҳбат доштаму рухдоди ёдшударо барояшон нақл кардам. Яке гуфт:
– Хайр, ин гапе нест, он ҷавон содаву маст будааст. Ман ҳамин гуна суханонро аз як корманди милиса шунидам. Ин ҳама касофати варсоқихониҳои «Наша Раша» аст.

Аз ин суханон ба андеша рафтам. Қалам ба даст гирифтаму мақолае навиштам, бо номи «Тоҷикон, арманиҳо ва «Наша Раша»» («Таджики, армяне и «Наша Раша»). Барои торнамои «Азия-Плюс» фиристодам.

Ғайри чашмдошти ман, дар муддати кӯтоҳ онро даҳҳо сайтхои русӣ, арманӣ ва тоҷикӣ нашр карданд. Мактубҳои хонандагонро хонда, ба натиҷае расидам, ки мардум аксаран ҳамфикри мананд.

Бароям басо хушоянд буд, ки арманиёни номдоре чун Самвел Гарибян ва Гегам Халатян, раҳбари Иттиҳоди арманиҳои Русия, созандагони барномаи «Наша Раша»-ро маҳкум карда, аз мардуми тоҷик бахшиш хостанд.

Торих гувох аст ки борҳо бо гуноҳи як-ду нафар мардумон ва кишварҳо душмани ҳамдигар шудаанд. Хушбахтона, хирад дар маниши мардуми бостонии арман боло гирифту ҳамватанони худ – Галустян ва Мартиросянро маҳкум карданд. Дере нагузашта буд ки дар паи фишори онҳо намоиши сужаҳои таҳқиркунандаи тоҷикон аз тариқи барномаи «Наша Раша» қатъ гардид.

Мо – тоҷикон, дар Ватани худ мушт бар сина мекӯбему мегӯем: «Мо ориёием!» Аммо чандон парвое надорем, ки дигарон берун аз Тоҷикистон дар ҳаққи мо чи бӯҳтонҳо мезананд. Ду-се журналисти бевиҷдон миллати моро паст мезаду рохбарони мо хомӯш буданд. То он даме, ки мардуми одии тоҷик садои эътироз аз миллатгароёни «Наша Раша» баланд карданду бо ҳамкории равшанфикрони арманӣ пеши роҳи интишори барномаи таҳқиромезро набастанд, мақомоти кишвар сукут меварзиданд.

Сабаби дувум

Оқибатҳои фалокатбори ҷанги дохилии мо на яку ду, балки даҳҳову садҳоянд. Яке аз онҳо ин аст, ки ҷанг моро дар арсаи ҷаҳонӣ беобрӯву шармсор кард.

Гоҳо мешунавам, ки русҳо мегӯянд: шумо – тоҷикон, дар талоши истиқлолият бар русҳо ошӯб кардед, онҳоро аз кишваратон рондед, хонаву чизу чораашонро соҳиб шудед, акнун бошад, дар ҷустуҷӯи ризқу рӯзӣ боз мӯҳтоҷи Русия ҳастеду ба дари мо меоед…

Ман мекӯшам ба ҳамсӯҳбатонам бифаҳмонам, ки аз ин ҷанги бародаркуши шармандавор, ки аз ҷониби душманони дохиливу хориҷӣ бар мо таҳмил гардид, ҳама шаҳрвандони Тоҷикистон осеб диданд ва бештар аз ҳама – худи тоҷикон.

Ин ҷанги миёни қавмҳо набуд, балки байни гурӯҳҳои сиёсии худи тоҷикон буд. Аз бесарусомониҳо истифода бурда, дуздону ғоратгарон ба озори мардуми бечора, аз ҷумла, русҳо, пардохтанд. Ин ҷинояткорон миллату мазҳаб надоранд. Ин айби халқе нест, балки айби гурӯҳҳои ҷиноятпеша аст.

Ин суханонро яке мефаҳмад, дигаре – не. Аммо дар маҷмӯъ, аксаран мардуми рус аҷаб дилкушоду некандешанд, бадиро ба дил намегиранд.

Замоне фаро хохад расид, ки торих пешомаду пайомади ин ҷанги бародаркушро дақиқан ошкор хоҳад кард. Аммо ҳоло дар расонаҳо гоҳо маводе ба табъ мерасад, ки болои сӯхта намакобро мемонанд.

Чанде пеш аз тариқи интернет мақолаеро хондам. Дар он намояндагони дини мо эътироф мекунанд, ки яке аз сабабҳои оғози нооромиҳои Тоҷикистон – ин мансабталошию рақобату хусумати шахсии байни рӯҳониёни воломақоми мо будааст. Аҷабам меояд: чӣ тавр метавонанд, шарм накарда садо баланд кунанд, чун Точикистон азиз ба касофати онҳо ба балоҳои бад гирифтор гардиду ҳазорон нафар бегуноҳ қурбон шуданд?!

Бадтар аз ин, чанде дигар аз паи ба роҳ андохтани иғвои наванд: иддае аз муллоҳои навбаромад бонг мезананд, ки Наврӯз ҷашни исломӣ нест, «ҷашни маҷусиён» аст, набояд таҷлил гардад.

Аз ин суханон буи ҷоҳилият ва тафрити Толибони Афғонистон меояд. Наврӯз нектарин, бошукӯҳтарин, мардумитарин ҷашни миллии тоҷикон буд, ҳаст ва хоҳад монд!!!

Ман ифтихор аз он дорам, ки бо пешниходи Точикистон ва бо дастгирии чанд давлати дигар Созмони Милали Муттаҳид Наврӯзро ҷашни байналмилалӣ эълон намуд.

Пештар андеша доштам, ки шояд иқдоми роҳбарияти Тоҷикистон барои таҳкими назорати қонун бар ҳаёти динии ҷомеа беш аз ҳад тундравона бошад. Аммо акнун, ки зери ниқоби дини поки ислом бархе торикдилон бо асолатҳои миллиямон ҷанг эълон мекунанд, ба хулосае меоям, ки қарору қонунҳои роҳбарияту ҳукумати мо дар ин бора саривақтиянд.

Сабаби сеюм

Кишвари мо нодору бечора аст. Шаҳрвандонашро наметавонад аз кору шароити хуби зиндагӣ таъмин кунад. Аз ҳамин сабаб ҳам тоҷикон мачбуранд, ки барои кор рӯ ба ғурбат биёваранду бо чӣ мушкиле бошад, заҳмат кашанд, то ки ризқи аҳли хонаводаи худро дар Тоҷикистон таъмин намоянд.

Сабаби чаҳорум

Тоҷикон аксаран касбу кори дуруст надоранд, аз ин сабаб дар Русия маҷбуранд ба корҳои сахту каммузд даст зананд. Ин ҳолат дар атрофиён эҳсоси нохушеро бедор мекунад. Озариҳо ва арманиҳо дар Русия асосан мардуми бозориянд, бо тиҷорати сабзавоту меваҳо ва хӯрокворӣ машғуланд. Молдовиҳо ва украиниҳо мутахассисони хуби сохтмонанд. Тоҷикон бошанд, маҷбуранд фаррошӣ кунанд ё коргари ёрирасон дар корхои сахти сохтмон бошанд.

Узбакҳову қирғизҳо низ аз ҳамин кабиланд, аммо бо таъсири расонаҳо, мардуми Русия асосан тоҷиконро мардуми бечора мепиндоранд.
Тоҷикон дар оғоз аксаран малакаи хуби корӣ надоранд. Чунин малакаро онхо бо мурури замон, дар давоми фаъолияти корӣ пайдо мекунанд.

Ба фикрам, хуб мешуд, агар давлати Тоҷикистон дар шаҳру ноҳияҳо бештар ҳунаристонҳо ва давраҳои кӯтоҳмуддати тарбияи коргаронро кушояд, то ки ҷавонони мо касбу кореро аз худ намуда, пасон азми сафари Русия намоянд.

Сабаби панҷум

Намояндагиҳои Тоҷикистон дар Русия (намояндагиҳои идораҳои муҳоҷират, шуғли аҳолӣ, вазоратҳои умури дохиливу хориҷӣ) вазифаҳои худро ба таври бояду шояд иҷро намекунанд. Ва низ на ҳама созмонҳои ҷамъиятӣ ва муҳоҷирӣ, ки худро муваззаф ба ёрирасон ба ҳамватанон медонанд, ба муҳоҷирон кӯмаки муассир мерасонанд.

Онҳо фаъолияти худро бештар бо гузарондани ҷашнҳои миллӣ ва мусобиқаҳои варзишӣ маҳдуд кардаанд. Муҳоҷирон маҷбуранд, ки ҳар кас худ аробаи худро кашад: барои расмӣ кардани санадҳо, сабту қайди мувақатӣ, пайдо кардани кор ва ғайра худ даводав кунанд. Ҳол он ки аз даромади онҳо буҷаи давлатии Тоҷикистон такмил мешавад ва иқтисоди кишвар мечархад.

Дар бобати кӯмак ба муҳоҷирони меҳнатӣ фаъолияти созмонҳои муҳоҷирони Арманистону Озарбойҷон дар Русия намунаи ибратанд. Онҳо барои шаҳрвандони худ беҳтарин шароитро фароҳам меоранд ва ҳамеша дар дифо аз ҳуқуқи онҳо садо баланд мекунанд.

Сабаби шашум

Муҳоҷирони кории тоҷик то имрӯз натавонистаанд, ба ягон кишвари дигари кордиҳанда, ба ғайр аз Русия, роҳ кушоянд.

Давлати Тоҷикистон бояд иқдом намояд, то дар дигар кишварҳои пешрафтаи санъатӣ барои шаҳрвандони худ ҷойҳои корӣ пайдо кунад. Дар ин замина таҷрибаи давлати Туркия шоистаи ибрат аст. Мегӯянд, замоне Туркия ҳам кишвари пасмондае буд. Саноат суст буд, ҷойҳои корӣ намерасид. Давлати Туркия бо кишварҳои пешрафтаи саноатии Аврупо, хусусан Олмон гуфтушунид намуда, шаҳрвандонашро он ҷо барои кор сафарбар менамуд.

Муҳоҷирони корӣ таҳти ҳимояти давлати худ дар Олмон кор карда, як қисми даромади худро ҳамчун молиёт ба буҷаи кишвари худ мепардохтанд. Аз ин ҳар се ҷониб манфиат мебардоштанд – ҳам Олмон бо нерӯи арзони кор таъмин мешуд, ҳам муҳоҷирон маоши хуб мегирифтанд, ҳам буҷаи давлати Туркия ғанӣ мегардид. Имрӯз мо шоҳиди онем, ки он кадрҳои баландихтисос ба ватани худ баргашта, Туркияро ба кишвари пешрафта табдил додаанд.

Сабаби ҳафтум

Ҷавонони мо аз хидмати сарбозӣ гурехта, солҳои зиёд дар Русия паноҳ мебаранд. Онҳо омодаанд ҳар гуна хориву зории ғарибиро тоб оваранд, аммо намехоҳанд ба Ватан баргарданд, зеро онҳоро «военкомату облава» интизор аст.

Барои чӣ хидмати сарбозӣ обрӯву шарафу ифтихормандии худро гум кардааст? Ба ҳама маълум аст – «муносибатҳои ғайри уставӣ», ҳодисаҳои маҳалгароӣ ва миллатгароӣ байни сарбозон, гохо бепарвоии мақомоти низомӣ нисбати хизмату маишати сарбозон ва ғайра…

Вазъ бояд ислоҳ гардад. Бояд дар Артиши Миллӣ тартибу интнизом мустаҳкам карда шавад. Хизмати ҳарбӣ бояд мояи ифтихору шараф гардад, чунон, ки дар замони Шӯравӣ буд. Бояд ҷавонон ба хизмати сарбозӣ ҳавасманд гарданд. Шояд барои касоне, ки қарзи Ватанро адо кардаанд, имтиёзҳо таъин карда шавад.

Сабаби ҳаштум

Гоҳо намояндагони халқу миллатҳои дигар ҳам ба корҳои ношоиста даст зада, худро ба тоҷикон нисбат медиҳанд.

Дар Маскав кору зиндагӣ мекардам. Як рафиқи рус, муқими Маскав, ки ба тоҷикон муносибати хайрхоҳона дошт, боре ҳангоми сӯҳбат арз намуд:

– Ба холи занону кӯдакони тоҷик, ки дар кӯчаҳои пойтахти Русия гадоӣ мекунанд, раҳмам меояд. Ҳар боре, ки аз наздашон мегузарам, кӯшиш мекунам ҳадди имкон бо чанд рубл кӯмак расонам.

Ба ӯ гуфтам, ки тоҷикон мемуранду аммо гадоӣ намекунанд. Рафиқам андаке ранҷиду гуфт:

– Рафтем, бо чашмони худ бубин!

Он рӯз барф меборид, сармо буд. Дар назди истгоҳи метрои «Тургеневская» , дар рӯи замини тар коғазеро густурда ҷӯгизане бо кӯдакаш нишаста, сӯи роҳгузарон дасти талаб дароз карда буд. Дар наздаш навиштаҷоте: ««Помогите таджикским беженцам .» Ба зан мурочиат кардам:

– Гадоӣ мекуни ё не – ихтиёрату расму таомули худат. Аммо чаро худро тоҷик мешуморӣ? Чаро обрӯи тоҷиконро паст мезанӣ? Тоҷик ҳеч гоҳ гадоӣ намекунад!

Ҷӯгизан паст наомад:

– Аввал ин, ки гарчи мо ҷӯгием, дар паспортамон «тоҷик» навиштаанд. Дуввум ин, ки гадоӣ кори савоб аст. Тоҷикон ҳамдигарро бе сабабу бе гуноҳ куштанд, чаро аз обрӯи миллат фикр накарданд?! Гадоӣ беҳтар аст аз дилозориву хуни ноҳақ рехтан!

Рости, дар ҷавоб натавонистам чизе бигӯям…

Моро мебояд дар баробари мушкилоти ҳаёт муттаҳид бошем, ғаразҳои маҳалгароӣ, гурӯҳбозӣ ва сиёсиро фаромӯш кунем, ба умеди дастархони дигарон нашуда, Ватани азизи худро обод намоем.

Ҷавонони боистеъдоду донишмандро, ки аз ночорӣ дар ғарибӣ ба сар мебаранд, ба Ватан баргардонему нерӯи ақлонию ҷисмонии онҳоро дар корҳои созандагии Тоҷикистони азиз истифода барем. Ворисони сазовори ниёгони пурифтихори худ бошем.

Умар Юнусов,
ш. Ростови лаби Дон, Русия

Posted Август 15, 2011 by shohoni in Uncategorized

Таджики, армяне и “Наша Раша”. Ответ армян   Leave a comment

Таджики, армяне и “Наша Раша”

Волей судьбы, вот уже второй год, как я живу и работаю в городе Ростове-на-Дону Российской Федерации. Город красивый и зеленый, мне очень напоминает мой родной город Душанбе. И люди такие же доброжелательные, как у нас, терпимые к приезжим. В Ростове-на-Дону дружно проживают люди разных национальностей. Особенно много армян-местных и приезжих. Я работаю в коллективе, где большинство составляют армяне. Мы дружим, проявляем взаимный интерес к языку, культуре и истории наших народов. Мы обнаруживаем, что очень много схожих слов в армянском и таджикском (фарси) языках.

Например: русское слово “силач” звучит на армянском как “пахлаван”, а на таджикском – “пахлавон”. “Враг”-”душман” (арм.)- “душман” (тадж.) Четыре”- “чорс” (арм.)- “чор” (тадж.) “Тысяча”- “хазар” (арм.) – “хазор” (тадж.) “Звонок” – “занг” (арм.) – “занг” (тадж.), и так далее.

Я люблю армянские песни, особенно народные песни в исполнении Гургена Дабагяна. Часто и сам спою его песню “Хайреники джуре” (Вода моих родных мест). Говорят, неплохо у меня получается. А мой друг Ованес отлично поет таджикскую песню “Назира”. Мои друзья признают, что таджикский язык (фарси) – очень красивый и мелодичный язык. Я рассказываю моим друзьям о том, что у нас в Таджикистане проживают много армян, с которыми живем в мире и согласии.

Когда я учился в Таджикском политехническом институте, нашу группу курировала преподавательница кафедры русского языка и литературы Алла Сулеймановна Ганиева. Сама-армянка по национальности, а муж у нее таджик. Свободно владела русским, таджикским и армянским языками. Считала себя дочерью двух народов – армянского и таджикского. Одинаково уважала и любила оба народа. Я очень любил и помню ее рассказы об истории наших двух народов. Она говорила: “В мире вряд ли можно найти другие два народа со схожими судьбами, как армяне и таджики. И у армян, и у таджиков – древняя многотысячелетняя история. И те, и другие достигли цивилизации и создали мощные централизованные государства еще тогда, когда другие народы жили разрозненными кочевыми племенами. Оба народа внесли достойные вклады в развитии человеческой цивилизации. Таджики и армяне миролюбивые народы, которые неоднократно подвергались нашествиям чужеземцев. Лишившись своих исконных территорий, теперь они живут в преимущественно горных территориях.

И те, и другие подвергались геноциду: таджики – со стороны монголов (14-век), армяне – со стороны турок (1915 год). Оба народа оказались на грани исчезновения. И только благодаря победе Октябрьской Революции, армяне и таджики выжили, нашли возможность создавать свои национальные государства, сохранить язык, культуру и обычаи”. В начале нашей эпохи и армяне и таджики входили в состав древнеперсидской империи. Я рассказываю им о том, что наши народы имеют давние взаимоотношения. Эти связи отражены, в частности, в распространенной легенде о любви, несчастной любви простого бедного иранского парня по имени Фарход к армянской царице – Ширин. В таджикско-персидской литературе эта история любви стала сюжетом знаменитых поэм поэтов-классиков. Мои друзья рассказывают, что во времена царя Тиграна Великого, территория Армении простиралась “от моря до моря”, т.е. от Каспийского и до Черного и Средиземного.

Таджикское государство Саманидов (9-10 век) также включало в себя нынешние территории Таджикистана, Узбекистана, Киргизии, Казахстана, Туркмении, Афганистана, восточной части Ирана. В лице Аллы Сулеймановны я полюбил древний армянский народ, много читал про них. Я читал в переводе на таджикский произведения Ованеса Туманяна, особенно люблю и помню до сих пор рассказ про Гикора. Читал Сильву Капутикян, Серо Хонзодян. Знаю про Месропе Маштоц, создателя армянского алфавита.

Однажды один из моих друзей спрашивает у меня, что значит слово “жельдерме”. Я удивился и ответил, что нет у нас такого слова. Оказалось, он услышал это слово, посмотрев телепередачу “Наша Раша”. Заметив, что у меня испортилось настроение, друзья утешают меня, советуют не обращать внимание на грубые и глупые дешевые шутки “Нашей Раши” в отношении моего народа. Они признают, что им стыдно за их соотечественника Михаила Галустяна. Да, говорю я, если бы Михаил (Ншан) Галустян уважал свой народ, он уважал бы и другие народы.

Да, жаль, что телевидение – это чудесное изобретение современной цивилизации, в руках недобросовестных людей превращается в средство распространения неверной информации, клеветы и лжи, оскорбления отдельных лиц и целых народов. И вдвойне обидно мне то, что таджиков унижают представители уважаемого мною армянского народа – Михаил Галустян (исполнитель роли Равшана) и Гарик Мартиросян (идея “Нашей Раши” принадлежит ему). Мне непонятна логика, согласно которой именно таджики стали посмешищем.

Ведь, по признанию самого Мартиросяна, прототипом Равшана и Джумшуда являются двое рабочих из Армении. Ведь везде, у каждого народа, есть и умственно развитые люди, и простаки. Я понимаю, что как минимум нужно иметь совесть не оскорблять свой собственный народ. Или Мартиросян не решился назвать нелепых гастарбайтеров армянами, иначе армяне не простили бы ему этого. Но почему решил назвать их именно таджиками? Ведь по уровню интеллекта таджики – не ниже других народов Средней Азии.

Возможно, “юмористы Нашей Раши” решили идти по пути с наименьшим сопротивлением. Мол, таджики сильно зависимы от России, так что вряд ли осмелятся выразить возмущение. А может, дело тут гораздо сложнее? Мне кажется, “Нашу Рашу” вдохновляют и финансируют определенные круги, которые не заинтересованы видеть благополучный Таджикистан?

Руководство Таджикистана неоднократно выразило протест по поводу телепередачи “Наша Раша”, оскорбляющей таджиков. Однако “юмористы” начали отмазываться, мол, “мы не имели в виду именно таджиков”. Что-то сами себе противоречат эти “юмористы”. А не лучше было бы признать свои ошибки и извиниться перед таджикским народом? Вот доказательство того, что “юмористы” высмеивают именно таджиков: В одном выпуске “Нашей Раши” голос за кадром говорит: “Москва” – в переводе с таджикского значит “резиновый город”. Равшан (Галустян) часто повторяет слово “Тоджикистон”. Это- единственно правильное слово на таджикском языке, звучащее из уст Галустяна. Все остальное- “жельдерме, жугульме, бугульме” – это пародии на таджикский (фарси) язык, вернее, унижение и оскорбление этого языка, языка, который считается языком поэзии на Востоке, так же как и французский признается языком поэзии на Западе. Хоть бы утруждал себя этот господин Галустян изучить несколько фраз на таджикском! Имена героев передачи – исконно таджикские (персидские). “Равшан”- означает “свет, светлый”. “Джамшед” (а не Джумшут! Не могут правильно произносить даже имя человека!) – имя древнеперсидского царя, приносившего цивилизацию.

Он считается основателем весеннего праздника “Навруз”. Кстати, 23 февраля 2010 года ООН, по предложению Таджикистана, Афганистана, Ирана, Турции, Азербайджана, Казахстана, Киргизии и Туркмении, объявила Навруз международным праздником. В одной серии Равшан и Джумшут готовят плов. В качестве казана используют спутниковую антенну. Затем обратно устанавливают антенну и телевизор начинает ловить одни таджикские каналы. Четко слышны голоса дикторов таджикского телевидения и радио, таджикская речь. Сцена пира героев на их Родине. “Разбогатевшие” Равшан и Джумшут гуляют и пьют, вокруг них девушки танцуют на таджикский лад, и оформление и интерьер помещения с национальной вышивкой – “гулдузи” и “сузане” – все говорит о том, что “юмористы” изображают именно таджиков. В фильме “Яйца судьбы” Равшан и Джумшуд со словами: “Начальник говорил, что наши документы всегда должны находиться у него”, вместе со скелетом хоронят таджикские паспорта. Мало того, они также оскорбляют религиозные чувства таджиков (сцены, где Равшан и Джумшуд умываются в унитазе, готовят пищу так же в унитазе). Для мусульман существуют понятия “харам” (нечистое, запретное, табу) и “халал” (чистое, не запретное). И мусульманин ни в коем случае не нарушает строгие запреты шариата. Не ест в нечистом месте и из нечистой посуды.

Также непозволительным оскорблением я считаю то, что таджики, в лице Равшана, называются потомками Чингисхана (фильм “Яйца судьбы” Знали бы историю таджикского народа, не стали бы утверждать подобную чушь! Ведь известно, что таджики – единственный коренной народ Средней Азии, у которых нет монгольских корней. “Юмористы” так запутались в своих оскорбительных фантазиях, что уже не считаются с достоверностью исторических фактов. Вообще, нашумевший фильм “Яйца судьбы”, по признанию моих друзей, вызвал у всех чувство разочарования. Много шума из ничего.

В конце фильма, герой передачи, который любит “разговаривать” с телевизором, прочитав титры с армянскими фамилиями продюсеров, говорит: “Где бабло – там и армяне. Налетают, как мухи на варенье”. Интересно, как на это смотрят Галустян и Мартиросян? Неужели им не обидно? Я не понимаю: это разве нормально, когда создается стереотип армян, жаждущих наживы, и таджиков, нелепых и глупых наемных рабочих? Почему большинство людей относятся к этому спокойно? Я поддерживаю намерение руководителя движения “Таджикские трудовые мигранты” по привлечению создателей телепередачи “Наша Раша” к ответственности за оскорбление таджикского народа. Каромат Шарипов называет это “моральным геноцидом”, и я с этим согласен. Какие-то умники говорят: “причем тут геноцид? Геноцид- это действие, направленное на уничтожение группы людей или народа”. А я думаю так: геноцид-это физическое уничтожение, а в случае с “Нашей Рашей” – моральный геноцид – моральное унижение и уничтожение. Так что, этот случай и следует называть моральным геноцидом таджикского народа. С легкой руки “юмористов” “Нашей Раши”, теперь в России любой таджик ассоциируется с Равшаном и Джумшудом, подвергается предвзятым отношениям.

Я призываю всех таджиков – независимо от места от того, где, в какой стране они родились и проживают, каких взглядов придерживаются, общественного положения и т.д., объединиться и повысить голос протеста против националистов “Нашей Рашей”. Я верю в торжество российского правосудия. Я верю, что Роскомнадзор и Генпрокуратура Российской Федерации дадут справедливую оценку передаче “Наша Раша”, нарушающей действующее законодательства России (ст. 21, ч.1 и ст. 29, ч.2 Конституции РФ; ст. ст. 129, 130, 280, 282 УК РФ). Я надеюсь, что справедливость восторжествует и “юмористы”, возбуждающие межнациональную рознь, понесут наказание, а передача “Наша Раша” будет закрыта.

Умар Юнусов

___________________________________________________________________________
ЭКСТРЕМИЗМ

От редакции сайта Союза армян России (САР)

Некоторое время назад на одном из сайтов появилась статья У.Юнусова о телепередаче “Наща Раша”. Вице-президент САР Г.Халатян направил на этот сайт свой ответ по затронутой теме. Однако этот ответ почему-то не был опубликован. В связи с этим, а также учитывая, что телепередача “Наша Раша” продолжает выходить в эфир мы публикуем статью У.Юнусова и ответ Г.Халатяна.

Ответ Г.Л.Халатяна

Уважаемый господин Юнусов!

Недавно в адрес Общероссийской общественной организации “Союз армян России” поступило письмо от известного автора уникальных словарей Самвела Гарибяна. Вот что он пишет:

“Уважаемые господа!

Хочу спросить ваше мнение по следующему вопросу: имеем ли мы моральное право поднимать в международных инстанциях вопрос о геноциде армянского народа, если не осудим дружно авторов и исполнителей “Нашей Раши”, которые подвергли моральному геноциду дружественный нам таджикский народ? Я считаю, что мы должны извиниться перед таджикским народом за нижеуказанных лиц, а также заклеймить позором авторов и исполнителей этой низкопробной передачи. С уважением, Самвел Гарибян”

Привожу здесь это письмо (ранее были и другие аналогичные отзывы по этому поводу), чтобы таджикский народ знал, что армяне в целом негативно воспринимают эту передачу и манеру его участников искать дешевой популярности эксплуатируя национальную тематику столь вульгарным способом. И конечно нас крайне огорчает, что среди них есть люди с армянскими фамилиями. Очевидно, что они как раз из числа тех, у которых любовь к “баблу” (по их собственному выражению) затмевает чувство элементарного такта и они действуют не взвешивая последствий. Не вызывает сомнения, что может быть и неосознанно, но и они вносят свою лепту в развитие националистического радикализма существующего в России. Пользуясь случаем, следую призыву Самвела Гарибяна и приношу извинения дружественному таджикскому народу от себя и от имени своих товарищей в связи с непотребным поведением некоторых наших соотечественников. Хочется верить, что они сделают соответствующие выводы.

С уважением,

Гегам Халатян

Вице-президент САР.
Источник – sarinfo.org
Постоянный адрес статьи – http://www.centrasia.ru/newsA.php?st=1279610220

_____________________________________________________________________________

Армян с таджиками ссорят враги России: Самвел Гарибян
Армян с таджиками ссорят враги России: Самвел Гарибян
“Союз армян России (САР) решительно осудил авторов и участников программы “Наша Раша”, а также официально извинился перед таджикским народом за своих соотечественников – авторов и участников этой программы”, – сообщил ИА REGNUM Новости основатель “Школы памяти” и рекордсмен Книги рекордов Гиннеса – Самвел Гарибян. По его словам, в САР он обратился лично, с просьбой осудить “известную тройку” – Михаила (Ншан) Галустяна, Гарика Мартиросяна и Артура Джанибекяна.
Гарибян считает, что программа носит “откровенно ксенофобский, издевательский характер, отчасти оскорбляет Россию, а также национальное достоинство не только таджикского, но и армянского народа”. Отметим, что одним из сюжетов программы “Наша Раша” является история “гостей из Средней Азии” – Равшана и Джумшута.
Самвел Гарибян рассказал, что первоначально он связался с генеральным продюсером Comedy Club Production Артуром Джанибекяном и потребовал прекратить производство данного фильма и извиниться перед таджикским народом. “В ответ на это мне позвонил Джанибекян и с очень высокомерным, вызывающим тоном отказался это сделать. Однако, данное объяснение, конечно же, не могло меня устроить и мне удалось обратить внимание и получить поддержку многих моих соотечественников, в том числе и Союза армян России”, – сообщил Самвел Гарибян.
Он считает неслучайным, что именно таджики выбраны в качестве главной мишени для издевательств, а исполнителями их “морального геноцида” выступают именно армяне. По мнению Гарибяна, такое распределение сделано преднамеренно – “врагами России”. “Фильм задуман гениальнейшими стратегами и лучшими генералами информационной войны, цель которых уничтожить возможность создания оси Россия, Армения и Иран, сделав ещё невыносимее нынешнее положение Армении”, – заявил он.
“Сценарий следующий: таджики, обиженные на армян, сначала в Таджикистане, а потом и во всей Средней Азии устраивают антиармянские акции и даже погромы, а также как младшие братья единственного на юге позитивно настроенного к Армении государства Ирана сорят Иран с Арменией. Вследствие этого кольцо блокады вокруг Армении сжимается сильнее, и она становится полностью зависимой от настроения Саакашвили и своего векового врага – Турции. В этой ситуации статус-кво будет нарушено и Армении не только будет не до Карабаха, но и не хватит сил для выживания её самой. Она просто исчезнет с лица земли! Россия же, потеряв единственного на юге надёжного союзника, потерпит глобальное геополитическое поражение на юге и станет ещё уязвимее на Северном Кавказе и в южных областях собственно России, что впоследствии приведёт к реальному её расчленению и полной ликвидации”, – уверен рекордсмен книги рекордов Гиннеса.
“Исходя из этого, я был сильно разгневан на своих горе-соотечественников и обвинил их в том, что они готовы зарабатывать деньги на наших костях”, – заявил он.

Posted Июнь 26, 2011 by shohoni in Uncategorized

Андешахо… Мысли…   Leave a comment

(на таджикском-фарси):

Андешахо…

Зиндаги ачаб муаммоест. Хирадмандтарин инсон наметавонад онро то охир дарку маънидод кунад. Аммо ба хар хол, бояд кушид барои донистани он, ки ЗИНДАГИ ЧИСТ? Хар коре бо максаде карда мешавад.Худо моро офарид, пас, ба дунё омадани мо бехуда набуд. Мо нафас мекашем, мегардем,мебинем, мешунавем, гаму шодиро эхсос мекунем. Яъне, зиндаги мекунем. Пас, дар ин дунё будани мо бехуда нест. Худо бо офариниши мо рисолатеро ба души мо гузоштааст. Бояд бияндешем, ки дарёбем: рисолати мо чист? Хушбахт касест, ки рисолати худ, вазифаи худро дар ин дунё медонаду барои ичро кардани он кушиш мекунад.

__________________________________________________________________________________________

(на русском):

Мысли…

Жизнь-величайшая загадка. Даже мудрейшие люди не смогут разъяснить нам ее суть. Однако каждому из нас необходимо попытаться понять: что такое ЖИЗНЬ? Никто не спорит, что всякое действие преследует какую-либо определенную конкретную цель. Бог создал нас, следовательно, наше пребывание в этом мире не бесцельно. Мы дышим, ходим, слышим, ощущаем, переживаеим радость и грусть. То есть, мы живем. Следовательно, мы находимся в этом мире во исполнении какого -то плана, не зависящего от нас. Творец создал нас и возложил на нас определенную миссию.Каждый из нас должен знать свою миссию. Счастлив тот, кто знает, в чем ее миссия в этом мире, и стремится к ее исполнению.

Posted Июнь 25, 2011 by shohoni in Uncategorized

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.